യന്ത്രമനുഷ്യര്‍ (കവിത)

യന്ത്രമനുഷ്യര്‍  

എം. പി. എസ്സ്. വീയ്യോത്ത്

(എന്റെ അമ്മ എ. വി. പ്രേമലീല രചിച്ചത്)

മഴപെയ്ത് വെള്ളം നിറഞ്ഞ കുളത്തില്‍

നീന്തി തുടിച്ച് തിമര്‍ത്ത ആ കാലം  

മുറ്റത്തെ മഴവെള്ളത്തില്‍ കടലാസ്സു

തോണി ഒഴുക്കി നടന്ന ആ കാലം

ഒരു സുഖമുള്ള ഒരോര്‍മ്മയായി മനസ്സില്‍

നിറയുമ്പോള്‍ അറിയാതെ ഒരു നഷ്ടബോധം

എന്നെ ഇന്നും പിന്തുടരുന്നൂ ഒരു നോവായി

കാലം എത്ര പെട്ടെന്നാണ് മാറി മറിഞ്ഞത്

ഒപ്പം മനുഷ്യര്‍ സ്വാര്‍ത്ഥരായി   

ഇന്ന് എവിടെയാണ് ആ കുളങ്ങള്‍ 

എല്ലാം മണ്ണില്‍നിന്നും മാഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നൂ

നമ്മളുടെ അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് തെല്ലും

ബാക്കിവെക്കാതെ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നൂ.

മരവിച്ച മനസ്സുമായി യാന്ത്രികമായി ചലിക്കുന്ന

 മനുഷ്യരെന്ന പ്രതികരണ ശേഷി നശിച്ച  

യന്ത്രമനുഷ്യരായി മാറിയ ഒരു ജനത